Ένα
μόνιμο σημάδι
από σιωπή
και το παράθυρο
στο κακό μέρος της πόλης,
ένας χαλασμένος
άνεμος,
ένα ραδιόφωνο παλιό
και να
κρέμεται ανάποδα ένας θεός από τη μπλούζα μου,
παράξενο ζευγάρωμα,
τρώω
σήμερα,
πεινώ αύριο,
κι έτσι ξυπνούν τα αγκάθια
στο βρώμικο
χαλί,
το πατώ γυμνός
και κοιτώ έξω το θάνατο των αναπνοών.
~
(alexmil)

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται αοπο εδώ: https://alexandrosmilioridis.wordpress.com/2020/04/11/νο-136-ο-δρόμος-όταν-δεν-ανάβουν-τα-φώτα/