Εδώ, σ’ ένα πεζούλι της Μυκόνου
χρόνια τώρα, χαζεύω το βάθος
του χρόνου μ’ ένα καλάμι
στα χέρια και μια πυξίδα.

***

Αποφασίζω ν’ ακολουθήσω
τη ροή του νερού
με το σωμα, με τα μάτια
Να διαγράψω το νοητό ταξίδι
που βγάζει στη θάλασσα
Αν με κατάλαβε κανείς
είναι άλλο θέμα
Αν με δει κανείς
θα το μαρτυρήσει.

***

Κι όπως φιλούσα τη θάλασσα
μ’ έπνιξε
Κορμί λευκό να πλέω σε πελάγη
ανήλια
πότε στα ρηχά
και πότε στα βαθιά τ’ άγνωστά μου
Με πέπλα ραμμένα
για τούτο το σκοπό
πέπλα που δε στέγνωσαν ποτέ…

*Από τη συλλογή “Εξόριστη”, εκδ. Photo Gallery MYKONOS, 2016.