Edward Hopper, City roofs

ΟΙ ΘΕΟΙ

Υψώνονται
Μπρούτζινοι
Οι λαοί ώς το γόνατο
Περνούν από δίπλα
Και κάτω
Ανεβαίνουν στα ρούχα
Σκαρφαλώνουν στ’ αφτιά τους
Ψιθυρίζουν αιτήματα
Κρύβονται στην παλάμη
Στις εντάσεις του πέτου
Κι από εκεί, καταφάσεις μαντεύοντας

Ατενίζουν τον κόσμο

***

ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΕΣ

Ένα χέρι προσγειώνει
Τη νόμιμη αφή του
Κάνει αίτηση να
Μείνει και
Να εργαστεί

Κι η σάρκα του
Απ’ τα λαθραία δάχτυλα
Έχει πληγεί
-ταπεινωτικά νυχτοκάματα
Τα πιο σκοτεινά σκαριά της-

Ρίχνει τα φώτα της, περιφρουρεί
Τα όριά της

***

Η ΟΥΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΡΓΩΝ

Δεν έχουν διάθεση
Καμιά για φιλίες, χειραψίες
Κι άλλες κοινωνικότητες
Εγκλωβισμένοι
Στα λαμπρά τους προσόντα
Δεν πιάνουν κουβέντα
Απροσχημάτιστα κρατούν
Αποστάσεις
Βλέμμα πέρα ή μπροστά

Απ’ ανάγκη
Να διαχωρίσουν τη μοίρα τους

*Από τη συλλογή “Ληθόστρωτο”, Εκδόσεις Εκάτη, Αθήνα 2013.