Το πράσινο καλοκαίρι είναι τόσο σιωπηλό,
Το πρόσωπό σου από κρύσταλλο.
Δίπλα στη λίμνη της εσπέρας πέθαναν τα λουλούδια,
Μια τρομαγμένη κραυγή κότσυφα.

Μάταιη ελπίδα ζωής. Στο σπίτι το χελιδόνι
Ετοιμάζεται κιόλας για το ταξίδι
Κι ο ήλιος βυθίζεται στο λόφο·
Η νύχτα γνέφει κιόλας στα άστρα για ταξίδι.

Σιωπηλά χωριά· βουερά
Τα έρημα δάση. Καρδιά,
Σκύψε τώρα πιο φιλόστοργη
Πάνω στη γαλήνια κοιμωμένη.

Το πράσινο καλοκαίρι είναι
Τόσο σιωπηλό κι αντηχεί το βήμα
Του ξένου μέσα στην ασημένια νύχτα.
Το γαλάζιο θήραμα μπορεί να θυμηθεί το μονοπάτι του,

Της αρμονίας των μυστικών του χρόνων!

*Από τη συλλογή “Σκοτεινή αγάπη μιας άγριας γενιάς”, Εκδόσεις Γαβριηλίδης. Οκτώβριος 2011. Μετάφραση: Νίκος Ερηνάκης.