πέρα απ’τα βουνά
πρέπει να χει άνοιξη

τις καλοκαιρινές νύχτες
τις περάσαμε
στα καφενεία του νησιού
έμενες σε μια σοφίτα
στον βορρά
κι έψαχνες εκδότη
για το δεύτερο σου βιβλίο

η θάλασσα ποτίζει τα μάτια μου
μαζί με ηπείρους ολόκληρες

έπειτα σε άφησα στο αεροδρόμιο
ήταν νωρίς το πρωί
κι είχε ψύχρα
δεν σε ξανάδα από τότε
την τελευταία φορά
που μιλήσαμε μου πες
πως ήσουν με κάποιον άλλο
και περνάγατε όμορφα
«χαίρομαι»,
απάντησα

στη χώρα των λευκοχελίδονων
δε βρέχει ποτέ

τώρα καμιά φορά
κοιτάζω τη θάλασσα
έπειτα γυρίζω σπίτι και
ταΐζω γέρους γελωτοποιούς

τίποτα το μεγαλειώδες

μόνο κανά ποίημα
που και που
κι αυτό
παγωμένο παιδί

*Από τη συλλογή “Αντιηρωικό”, Εκδόσεις Φωτοτυπικόν, Μυτιλήνη, 2016.