Φώτο: Valli Poole

Δεν υπάρχει δάσος στο έρμο βουνό
Όπου το γεράκι να ζει
Αρμονικά με τους κυνηγούς•ούτε
Και καλαμιώνας
Όπου το βατράχι να χαρίζει
Δωρικά τραγούδια στο νερόφιδο.
Είναι όμως τόσο έξω φρενών
Που το θυμάμαι ακόμη(ενώ
Η ψυχή αρχίζει σιγά σιγά να γερνά)
Ότι οι δυο μας περάσαμε κάποτε
Καιρούς και καιρούς
Και τα μισά των καιρών σ’ ένα στενόχωρο σπίτι
Μιλώντας με κραυγές που ακόνιζαν μαχαίρια
Σα δυο εχθροί μανταλωμένοι χρόνια στα σίδερα
Που δεν μπορούν ν’ ακούσουν
Καμιάς λέξης την ευωδιά
Ούτε κανένα γλυκό τραγούδι
Από την καρδιά τού λωτού•
Τα υπόλοιπα τα πήρε μαζί του
Το βαθύ ποτάμι των λυγμών και τού γέλιου•