Το παραλήρημα των ζωντανών
τρομάζει τους νεκρούς στα μνημόσυνα.

Παρακμή. Που περιβρέχεται από θάλασσα.
Που πατάει τα φουστάνια της αδέξια. Μα ξέρει το δρόμο.
Είναι κι αυτός ο φάρος – ουλή στο πρόσωπο ή στην κνήμη.
Κρύβονται κάτω από ατάκτως ερριμένα ρούχα,
σπουργίτια σε σύρματα του ηλεκτρικού συσκέπτονται
κι αποφασίζουν ότι εδώ πάντα ήταν έτσι.

Μόνο που αποστάσεις δεν κρατήθηκαν,
μόνο συνωστισμός, συγχρωτισμός και τέτοια
μόνο δέντρα πουτάνες σε βιτρίνες του Άμστερνταμ,
αειθαλή κι αυτόφωτα στις εθνικές οδούς
– πού να τα κουβεντιάσεις.

Πλαγιάζουν σε φωτογραφίες ασπρόμαυρες
μιας άδειας πόλης.

*Από τη συλλογή “Η άστεγη μέρα”, Εκδόσεις Μελάνι, 2014.