η σκέψη τους ήταν
σε προχωρημένη σήψη
κι ο θεός τούς έμοιαζε
αλλά δεν τους μιλούσε
αυτά μιλούσαν πολύ
και πονούσαν
είχαν σπίτια κι εργαλεία
άνοιγαν το στόμα
πίστευαν πως τραγουδούσαν
έτσι φρικτά είδα να ζουν
τα πλάσματα που θάβουν τους νεκρούς τους

***

ας άντεχε
το μάτι
να διατρέξει
την απόσταση
από το ένα πετραδάκι
στο άλλο

αν θες φτερά πέταξε
κι αν θες θεό τραγούδα
είναι η κοινή μας ύλη
και στων αιώνων τους αιώνες
αμήν

*Από τη συλλογή “Τρεις μέρες και ένα τρίτο”, Εκδόσεις Θράκα, 2016.