στη Μ.Γ.

τρόμος λοξοπατά την πέτρα
τα μάτια της διάπλατα παράθυρα αιχμής

να ’βγαζα έξω το μαχαίρι απ’ το φθαρμένο του θηκάρι
να σύρω λάμα να νιώσω κάτι
με κάθε ετυμηγορία έχασα κάθε αίσθημα
οι αισθήσεις μου είναι βρέφους απαλές
ανίδεες αισθήσεις – πώς το κακό με βρήκε;

στο σώμα της περιδιαβαίνουν αναμνήσεις
εξίσου με τους πόνους ακατάσχετες
θαρρείς δουλεύει δίπλα δίπλα η ζωή
κι ο θάνατός της
ενώ ανέχεται τα πάντα όπως πάντα σιωπηλή
πειραματόζωο καλό μεθόδου αποχωρήσεων

όλες οι αποχρώσεις στο λευκό μετά
μια σπίθα «κρίμα» μόνον –
περνά και φεύγει

*Από τη συλλογή “θαυματουργή πλην έρημος”, Εκδόσεις Κουκκίδα, 2018.