Κολλημένες στο τοίχο του κελιού μου 47 φωτογραφίες: 47 μαύρα πρόσωπα: ο πατέρας μου, η μητέρα μου, η γιαγιά μου (η 1 νεκρή), οι παππούδες μου (κι οι δυο νεκροί), τα αδέρφια μου, οι αδερφές μου, οι θείοι μου, οι θείες μου, τα ξαδέρφια μου (Ια και 2α), οι
ανιψιές μου, οι ανιψιοί μου.
Ατενίζουν
το χώρο γύρω τους, κι εμένα ξαπλωμένο στην κουκέτα μου.
Ξέρω τα σκοτεινά μάτια τους, ξέρουν τα δικά μου. Ξέρω το στυλ τους, ξέρουν το δικό μου. Είμαι όλοι τους μαζί, κι αυτοί είναι όλοι τους εγώ. Είναι αγρότες, είμαι κλέφτης, είμαι εγώ,
είναι εσύ.
Κατά καιρούς ήμουν ερωτευμένος με τη μητέρα μου, τη ίη μου γιαγιά, τις 2 αδερφές μου, τις 2 θείες μου (η μια πήγε στο άσυλο), τις 5 ξα-δέρφες μου. Τώρα είμαι ερωτευμένος με μια 7χρονη ανιψιά μου (μου στέλνει γράμματα σε μεγάλες μαύρες λιθογραφίες, και η φωτογραφία της είναι η
μόνη που μου χαμογελά)
Έχω το ίδιο όνομα, με τον 1 παππού μου, τους 3 ξάδερφους μου, τους 3 ανιψιούς μου,
τον 1 μου θείο.
0 θείος μου εξαφανίστηκε στα 15, απλά έφυγε και πήρε ένα τρένο φορτηγό (έτσι λένε).
Τον συζητάνε κάθε χρόνο όταν βρίσκεται όλη η οικογένεια, προκαλεί ανησυχία στο σόι, είναι ένας κενός χώρος.
Η μητέρα του πατέρα μου. που είναι 93 και που κρατά την Βίβλο της Οικογένειας, με τις ημερομηνίες γέννησης όλων (και των θανάτων όλων) πάντα τον αναφέρει. Δεν υπάρχει θέση στη Βίβλο της για “Άγνωστη Τοποθεσία”

*Από το βιβλίο “Blues + Spoken Word Σημειώσεις για τη δύναμη των λέξεων στη μαύρη κουλτούρα”, έκδοση antifa Live, Αθήνα 2014. Μετάφραση: Α.Μ.