Της πιο μικρής μου μέρας, της ασήμαντης.
Του πιο μικρού μου ύπνου, του ασήμαντου.
Του πιο ανώφελου φευγιού το τέλειωμα.
Του πιο ανάξιου διάλογου το τέλειωμα.
Του πιο μεγάλου πότη το “ποτέ”.
Του πιο μεγάλου ανάξιου το “γιατί”.
Του άξιου αδελφού μου το μυστρί.
Του δόλιου του Πατέρα μου ο ιδρώτας.
Ο φόβος να μην πέσει χάμω ο Γιος μου.
Ο φόβος μήπως και δεν νικηθεί ο φόβος.
Ο Γιάννης, ο Αλέξης που δεν είναι πια.
Ως σώματα, ως αιθέρες, ως θηλιές.
Που η ζωή μας κατρακύλησε;
Σε ποιες άνισες σπηλιές;
Σε ποιες ασήμαντες στεριές;
Όλα αυτά είναι που σκιάζουν τη σκιά της ομορφιάς.
Όλα αυτά είναι που λιάζουν το απόψε μιας γενιάς.
Όλα αυτά είναι που τέμνουν τον χρόνο και το άδικο.
Όλα αυτά είναι που ενώνουν τον πόνο με το φάρμακο.
Της πιο μικρής μου αγάπης της ασήμαντης.
Του πιο μικρού της κύκλου τις γραμμές.
Του πιο αγνού μου Κρίνου τις ρωγμές.