Luis García Montero, Δύο ποιήματα

ΑΠΑΓΓΕΛΛΟΝΤΑΣ ΠΕΤΡΑΡΧΗ

Ὅταν μένεις σιωπηλὴ
 κι ἀποφασίζεις νὰ μοῦ χαρίσεις τὸ Παρίσι 
ν’ ἀγοράσεις τὸν Πύργο τοῦ Ἄιφελ γιὰ ν’ ἁπλώσεις τὰ ροῦχα μου στὴν
περίπτωση ποὺ μὲ γδύσεις καὶ δὲν βρέχει. 
Ὅταν ἐπιμένεις νὰ κεντήσεις τὶς Μενίνας τοῦ Πικάσο
 πάνω σὲ ὅλα τὰ σεντόνια τῆς Οὐάσιγκτον
 ἢ νὰ ταξιδέψεις ὣς τὴ Ρώμη σὰν κάποιον ποὺ ἀναζητᾶ ἕνα τσίρκο, σὰν
κάποιον ποὺ πατάει στὴ γῆ μετὰ ἀπὸ πολλὰ χρόνια
ἔχοντας συνείδηση πὼς εἶναι εὐτυχὴς καὶ εἶναι μεθυσμένος. 
Ὅταν μοῦ μιλᾶς γιὰ ἀγάπη 
καὶ φωνάζεις πὼς δὲν ἔχουν σημασία τὸ φῶς οὔτε τὰ ρολόγια 
ὅτι εἶναι νύχτα καὶ πὼς δὲν σκέφτεσαι νὰ σηκωθεῖς·
τότε 
ἐγὼ σοῦ λέω πὼς εἶσαι τρελὴ καὶ μοῦ ἀπαντᾶς
 ἀπαγγέλλοντας Πετράρχη ἀπὸ μνήμης.

***

ΕΝΤΕΛΩΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ

Ἀπὸ τὰ ἀπορρυπαντικὰ καὶ τὰ πλυντήρια πιάτων 
ἀπὸ τὰ τακτοποιημένα βιβλία καὶ τὴ σκούπα στὸ πάτωμα ἀπὸ τὰ καθαρὰ
τζάμια, ἀπ’ τὸ τραπέζι 
χωρὶς χαρτιά, χωρὶς τετράδια ἢ στυλό, 
ἀπὸ τὶς πολυθρόνες χωρὶς ἐφημερίδες, 
ὅποιος ἔρχεται σπίτι μου 
μπορεῖ νὰ βρεῖ μιὰ μέρα 
ἐντελῶς Παρασκευή.

Ὅπως ἐγὼ τὴ συναντῶ 
ὅταν βγαίνω στὸ δρόμο 
καὶ εἶναι ὁ καθεδρικὸς
 κατειλημμένος ἀπ’ τὸν κόσμο τῶν ζωντανῶν καὶ στὸ σουπερμάρκετ

τὸν Ἰούνιο παρασκευάζονται μπουκάλια μὲ τζίν, ἀλλαντικὰ καὶ γλυκό, 
βεντάλια ἀπὸ φῶς στὸ περίπτερο
 τοῦ ἀνθοπωλείου,
πόλη ποὺ ξεγυμνώνεται ἐντελῶς Παρασκευή.

Ἔτσι τὸ σῶμα μου 
ποὺ μνημονεύει τὸ σῶμα σου 
καὶ σὲ ἀναπαριστᾶ
 στὴν ἀνησυχία ἀπὸ κάθε τι ποὺ ἀγγίζει στὸ τηλεχειριστήριο τῆς μουσικῆς, στὸ
χαρτὶ τοῦ περιοδικοῦ, 
στὸν λιωμένο πάγο
 ὅπως ἀκριβῶς λιώνει ἕνα πρωινὸ ἐντελῶς Παρασκευή.

Ὅταν ἀνοίγει ἡ πόρτα τοῦ δρόμου,
 τὸ ψυγεῖο μαντεύει αὐτὸ ποὺ γνώρισε τὸ σῶμα μου καὶ προτείνει ἄλλους
τίτλους γι’ αὐτὸ τὸ ποίημα: ἐντελῶς ἐσύ, 
πρωινό τῆς ἐπιστροφῆς, ἡ ὡραία ἀγάπη,
 ἡ καλὴ συντροφιά.

*Τα ποιήματα δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό “Νέο Επίπεδο”, τεύχος 43/2, Νοέμβριος 2014.
**Μετάφραση: Virginia López Recio.

To Koskino

For a revolutionary poetry of our times

Luis García Montero, Δύο ποιήματα

Leave a comment Cancel reply

Share this:

Related

Leave a comment Cancel reply