στα χρόνια των ωκεανών
ακούστηκαν η οχιά των πεποιθήσεων
κι ένα μουλάρι από αφρούς θυμού
που φύλαγε τον κάθε ρίτσο
στο αρχαίο μαυσωλείο
των παρορμήσεων

τα ξημερώματα
τα βράχια στάθηκαν αμίλητα
στην επική κορδέλα εντολών του γουόρντ
οι απελάσεις των συναισθημάτων
αισίως τελεσφόρησαν
ξημέρωνε

αμήχανα θα συνεχίσουμε
στης μνήμης τις ξερές ερήμους
θα μετανιώσουμε για τις νυχθημερόν
του μπιμπερόν δαγκωματιές
μέχρις εκεί τόσο
παλιά

παλιάνθρωποι
δεν συγχωρούν αυτούς που
από έρωτα εκπέσανε