Όταν η νύχτα μιλάει για πόνο-
Τ’ αστέρια κοκκινίζουν-
Ο αέρας τρέμει από αιώνιους αποχωρισμούς-
Οι ποιητές χωρίς χαρτί, μολύβι… γράφουν τη δύνη του πολέμου, που δαγκώνει τα σωθικά τους σε πρόσωπα ασάλευτα.

Ολόκληρη η Ζωή… είναι η θαμπή ανάμνηση μιας άλλης Ζωής.

Πώς ν’ αναπνεύσεις;
Δεν έχει αέρα-
Πώς να κρατήσεις άλλη μια μέρα;
ΚΕΝΟ ΚΕΝΟ ΚΕΝΟ

Λυγμός, αναστεναγμός, πνιγμένο βουβό κλάμα-

Πνοή φόβου-
Βλέμμα μελαγχολικό-
Σιωπή που κραυγάζει-
Θλίψη σκορπισμένη παντού-
Μεταίωρη ψυχή-
Περπάτημα αβέβαιο-
Κλεισμένος εαυτός-

Όνειρα, αισθήσεις, ελπίδες, ζωή…..
Θάβονται και πνίγονται-

– ΦΟΒΟΣ ΠΑΝΤΟΥ –

Μάτια που καθρεφτίζουν τη φρίκη του πολέμου-
Παιδιά που ο σπαραγμός τους σκίζει ψυχές-
Χάνεται στις πέτρες-
Το αίμα κυλάει στο κορμί τους νερό-

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΡΓΑ –
ΚΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ –