.να μην ξεχάσω

να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον Κύριο
τόσο που μ’ έκαψε το ρήμα του
μεγαλώνοντας
στη νύχτα ανάμεσα και στη νύχτα
πείνασα πάθος
διυλίζοντας απόψε εαυτό στ’ αστρόφωνα
μα πριν χορτάσω
να μην ξεχάσω να ευχαριστήσω τον Κύριο
που ξέρασε επάνω μου ολάκερη τη θλίψη χαρίζοντας μου
την Αλήθεια τρομερή
και τη σιωπή Του
απλόχερα δοσμένη
ευλογώντας με να υπάρχω
δραπέτευσα
και ως στρουθίον ερρύσθην εξ Αυτού
καλύτερος.

***

.επωδός

Ζέφυρε σα θρύψαλο
σε τρυγώ απ’ το στήθος μου τρέχα κι αρρώστησα
εδώ στα νεφελώματα

***

.11.10.2013

του Βαγγέλη

ένας
μεγάλος
άντρας
έφυγε.

Ψηλός σαν την αλήθεια

ήταν και
φορούσε την (τα βουνά
ξέρουν πώς) ζωή

σαν (τώρα
μ’ εν
αν ήλιο μέσα

γλυκό, τώρα με

μυριάδες
λογιών, φλεγόμενα άπειρα,

ακατονόμαστης
σιωπής) ουρανό.

*Από τη συλλογή “ο εαυτός ήχος”, εκδόσεις Εξάρχεια, Νοέμβρης 2013.