Πόρνη πληγή
στα σκονισμένα μάτια,
βρωμάει η μυρωδιά του τελευταίου…
ό,τι είδα μου ΄μεινε για να με τυραννάει,
του ανθρώπου η ανάγκη
αιτία και αρχή.
Αγαπημένο τίποτα που με προστάτεψες
από το χρόνο,
εσύ που θα με παραδώσεις πίσω
πληγωμένο κι ελεύθερο
και άσκοπα δακρυσμένο,
κομματιασμένο όπως στο πριν.
Σε χαιρετώ που εσύ είσαι το έργο μου,
είσαι όλα τα παράθυρα του κόσμου,
ένα πολύχρωμο απόγευμα
βουτηγμένο στη λάσπη
δεν το περίμενα, αλλά ήρθε…
αναίτιο,
αφόρητο
και άσκοπο.

*Από τη συλλογή “Η πάλη των πράξεων”, Εκδόσεις Provocateur 2017.