13.

Το καλοκαίρι θα ‘ρθεί και θα ξεσπάσει
Με τα τζιτζίκια που βάζουν φωτιά
Στις κιθάρες τους• και ξέρω καλά
Ή αναπολώ
Ότι το δέρμα σου είναι
Τα πέταλα ενός ρόδου
Και το σώμα σου είναι
Λιβάδι ανθισμένο
Όπου οι άνεμοι τρυπώνουν στις ανεμώνες
Και ύστερα χάνονται στις φυλλωσιές
Και ίσως αύριο έτσι σκεφτώ πιο καθαρά
Μια φράση δική σου που θυμάμαι
Και ούτε ο χρόνος δεν έσβησε
Με τις ακαριαίες στιγμές των αιώνων του
Πως δεν πρέπει να γράφουμε τις νύχτες
Τραγούδια που θα μπορούσαν να ταράξουν
Τη γαλήνη των νεκρών
Που κοιμούνται εν πνεύματι μέσα μας
Την ώρα που τριγύρω
Οι νεκροζώντανοι πληθαίνουν
Δαγκώνοντας ο ένας
Τις σάρκες τού άλλου
Κι εσύ σαρκώνεσαι με τα καλά παιδιά
Που ανάβουν φωτιές στις πλατείες
Μη γνωρίζοντας
Πως σε λίγο η ζωή μας θα γίνει
Η αίσθηση μιας ζαριάς που βγάζει στην κόλαση•
Γι’ αυτό ξέρω καλά
Πως αν σταματήσω να γράφω
Όλα τα γεγονότα
Και όσα δεν έγιναν ποτέ
Σαν τρωκτικά θα ξεχυθούν μέσα από το κεφάλι μου.

Ρογήρος Δέξτερ