Στην πλατεία σύντοιχα
σέρνεται και πάλι μιά Σκιά.

Ψηλή
με πετρωμένη χούφτα.

Οι μυροφόρες χωνεμένες στους αιώνες
χαμογελούν πικρά.

Αγκαλιασμένες με καρφιά
κι ερωτευμένες μ΄ ένα ξόδι που γλυστρά
στο ψύχος της συνήθειας.

Γυμνές από εγκώμια
μ΄ αυθεντικές στον πόνο.

Εκεί στο τέλος της πομπής
η Μάνα.

Στον κόρφο της βαθιά θρηνεί
ζεστός κι απορημένος

ο αληθινά Εσταυρωμένος εαυτός μας.