Μικρόκοσμοι

Λιπαρό δέρμα που σέρνεις κοκάλινες φτέρες σε κάθε
γωνιά, ανταποκρίσου σήμερα στον ήχο αυτής της πόλης.
Δείξε στα διακριτά σημεία των ανθρώπων, πώς
πρέπει ν’ αποδέχεσαι και πώς
να εξοστρακίζεις.
Κι οι δρόμοι σου παράλληλοι με τη λογοκρισία του πλήθους.

*
Σε τζαμαρίες κυκλικές φαντάζεις φέρετρο.
Δοξολογείς την όξυνση του τεχνητού με σοκολάτα υγείας.
Σε ράβδους.
Σκήπτρα ετερόκλιτα μ’ αυτά της εξουσίας.

*

Σαλιώνεις δύο δάχτυλα.
[αντίχειρα και δείκτη]
Τεντώνεσαι, ενώνονται.
Σβήνεις τον ήλιο.
Τσιτσίρισμα, καπνός, ανάληψη, απόδοση τιμών.
Μαζεύεις την προέκταση.
Μαύρισαν τα δάχτυλα και ψάχνεις άσυλο στη σκοτεινή πλευρά σου.

***

Κέδρος

Αλίμονο στη μήτρα που τον έχτισε.
Στα δάκρυα που πήζουν κι εξατμίζονται μ’ ένα μπουκάλι ούζο.
Στα μοιρολόγια τα λευκά.
Σ’ εκείνα τα εξαπτέρυγα, σ’ ακτίνες δίχως ήλιο.

*

Με μυροβόλο αγκάλιασμα, λαιμό για δεκανίκι, τεντωμένα
σκιάχτρα θερίζουν ουρανό.
Στα χέρια μου που τρέμουνε, στο σάλιο που
αποφεύγω, διατάζω στην
υπομονή με θρήνο μη με σκάψει.

*

Χωρίς ψυχή.
Με άρωμα.
Χωρίς ματιά.
Με πάγο.
*
Απόψε ενταφιάζεσαι θεέ με τους ανθρώπους.

*Από τη συλλογή «Παρεστιγμένος», εκδ. ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2015.