Μικρά τριχτά κουδουνίσματα
Πυροβολισμοί και μαστίγιο
Το στόμα της Χάρυβδης στο πρώτο φως

Τα δόντια μου μικραίνουν
Λες και βρίσκω θέση για παρκάρισμα
Δίπλα σε γκρεμό

Κάτι έξω από μένα αλλά γνώριμο πια
Με σπρώχνει στις απαρχές μιας ανόθευτης ήττας

Είμαι αιχμάλωτος στα χέρια της πληροφορίας

Το ίσως κι αυτοθέλητα θύμα
Του βιοτεχνικού πολιτισμού

Ένα λεπτό μετά βραστήρας on για καφέ
Καπάκι τσιγάρο

Παράθυρο

Όπως ανοίγω τα πόδια σου σε φάση
-Όχι πάντα- αλλά ξέρεις τώρα
Τα παράθυρα συνήθως μας χαμογελούν
Με μια τζογαδόρικη κι εθιστική αγωνία

Να μπει αέρας
Να μπω στο νόημα

Τα σύννεφα δε μου κάνουν συχνά το χατίρι

Ευγνωμονώ με σιγουριά το γέρικο άστρο
Φτύνω τον βίο που βρήκε δρόμο να ξεθαφτεί

Έξι και πέντε στο ντους
Φαντάζομαι όλους τους ωκεανούς να εξατμίζονται
Να κυλάω μαζί με τα σαπούνια στο νεροχύτη

Έξι και τέταρτο σε αποχαιρετάω
Κι άλλο τσιγάρο κι άλλος καφές

Μωρό μου μισή τζούρα κι έφυγα

Έξι και μισή ακόμα σε αποχαιρετάω
Τα ρούχα πάλι στο πάτωμα

Πρέπει να φύγω

Να ντυθώ
Προτού με ξεκλειδώσει η πόρτα του αμόλυντου νου.

*Από τη συλλογή “Τέλος”, εκδόσεις Στοχαστής, 2018.