Το μισό του προσώπου έσκαβε το φως

το άλλο μισό ήτανε στο σκοτάδι.

Ηθοποιός και παίζει τον ίδιο ρόλο μια ζωή.

Κλασικός έγινε. Ο ίδιος νιώθει σαν να αναβοσβήνει

το φως και κλείνει τις πόρτες.

Έτσι μια μέρα κοκάλωσε.

Τα ξέχασε όλα. Τα μόνα που έλεγε όπως χαμένο παιδί

στην ακρογιαλιά: «θα, θα, όταν, θα»,

και προσπαθούσε να κλάψει.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΝΤΟΣ

«ΔΕΥΤΕΡΌΛΕΠΤΑ ΤΟΥ ΦΟΒΟΥ»