Και πάντα το απόγεμα
όπως κάθε μέρα
την ίδια ώρα που ο ήλιος
γλυκαίνει τον ουρανό
έρχεται ανάλαφρος
ο μικρός αέρας
που απαλά χαϊδεύει
τις εκθαμβωτικές πεδιάδες
τα σιωπηλά ποτάμια
τους εγκαταλειμμένους καρβουνιασμένους λόφους,
σφυρίζει μέσα από σκελετωμένες πόλεις
φιλάει το τοπίο…
ί
Εκείνο το αεράκι
που ’χει ανακατεμένα μέσα του
δισεκατομμύρια μικρά θραύσματα
σα φωσφορίζοντα πράσινα ή κόκκινα δόντια
να αντανακλούν το φως,
όπως πέφτει απάνω τους ο ήλιος,
να στολίζουν το Χέρι της Ερημιάς.