Τα άκρα των δαχτύλων των χεριών είναι ο γκρεμός όπου η
σάρκα γειτνιάζει με την ύπαιθρο των άστρων
το φως είναι το αίμα τού μέλλοντος
η ηθική είναι ο ταξιθέτης τού σύμπαντος
ένα ποίημα διαβασμένο δυνατά στ’ αυτιά τής νύχτας
από εκατοντάδες ράμφη
που όσο παράλογο και αν ακούγεται

ΖΩ ΜΟΝΟΣ
σε ένα αόρατο έδρανο τής Γης

ΚΑΘΙΣΜΕΝΟΣ
σαν νέος σπουδαστής

ΠΟΥ ΗΡΘΕ
για το μάθημα τής αστρονομίας των συναισθημάτων

ΜΠΟΡΕΙ
να θήλασα όλες τις καταιγίδες

ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ
θα πετάξω ανατολικά

ΕΚΕΙ
όπου ο κεραυνός εορτάζεται αθόρυβα

Ε ΛΟΙΠΟΝ
ίσως τελικά κατά βάθος να είμαι αισιόδοξος