ΦΑΓΙΟΥΜ

Κι εγώ που κουβαλώ
Αιώνες ανήμπορους
Σε κάθε πόρο ανέγγιχτο
Από τον καύσο της ανάσας σου

Που κουβαλώ τόσα ερέβη
και στάχτες άλλες τόσες
από τη λάβα σου
που Πομπηία με βάφτισε

Πώς θέλεις να ξεχάσω;
Η μνήμη σου
Το τώρα
Το ύστρερα
Το πάντα
Αναίσχυντα
Με έχει διαπομπεύσει…

Μα εγώ εκεί
Φαγιούμ σιωπηλό
Στον τοίχο της ζωής σου
Να μαρτυρώ ανελέητα
Ένα πυρίμαχο έρωτα

***

ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ

Φώτα στους δρόμους
Οι σκιές φωνάζουν μέσα μου
Τα γάντια μου
αφημένα στην πολυθρόνα

Η αγωνία της απουσίας σου
στο δίσκο του δείπνου
άθικτη

Ο χειμώνας ζητά επιείκεια
Εγώ βολεύομαι δίπλα
στο αναμμένο τίποτα

Τι κρίμα δεν χιονίζει απόψε!

*Από τη συλλογή “Πυρ εσώτερον”, εκδ. Κύμα, 2018.