Ποίημα για το τέλος του κόσμου

και δε μου λες: γιατί είναι χάρτινα τα μάτια σου;
είπε εκείνος

δε βρίσκω πια κανένα νόημα στους ποιητές
εκείνη

τυλίχτηκαν ύστερα κόκκινο
ύστερα τυλίχτηκαν
κόκκινο μελάνι
κάθισαν ήσυχα
και τους κατάπιε η νύχτα

το σώμα της δε βρέθηκε ποτέ
της νύχτας λέω
δε βρέθηκε ποτέ το σώμα

***

και να σκεφτείς πως μόνο
θελήσαμε τη ζωή

υπάρχει
ο κόσμος των ποιητών
ο κόσμος των μουσικών
ο κόσμος των ζωγράφων
των χορευτών
των ηθοποιών
των σκηνοθετών

και υπάρχει
κι ο κόσμος

*Από τη συλλογή “μισέρημος”, εκδ. Μανδραγόρας, 2018.