Το τελευταίο φεγγάρι

Φεβρουάριος θλίψη στο φως του δειλινού,
διασχίζοντας τη μεγάλη Γέφυρα
ο Dom μεγαλοπρεπής στους αιώνες
Το κρύο φτάνει
Το κρύο έφτασε
θα καλύψει τα πάντα! Φύγε!
Το χαμόγελο φτερουγίζει ορφανό
Εσύ κοιτάς με απορία χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά
Η Πανσέληνος ξεπροβάλλει μέσα
από χωράφι, κοιμόταν χρόνια
Γεμάτη ρυτίδες, γεμάτη αράχνες
άδεια από ρομάντζο γεμάτη πληγές
Καμπάνες χτυπάνε, η μόνη μουσική
που ακούγεται
καμπανάκια συναγερμού
Μπείτε στις τρύπες σας, αιλουροειδή ποντίκια!
Αύριο πάλι θα συνεχίσετε’
θα σπείρετε Χολέρα
θα σκοτώσει εσάς πρώτα
Η Πανσέληνος
Η Πανσέληνος με φόντο
Γαλάζιο ουρανό
Πάνω απ’ τον Ρήνο
θα κάνουμε παρέα τελικά
Πέρασαν κιόλας σαράντα μέρες
Εκατό χρόνια και σαράντα μέρες
Σήμερα η Κολωνία μου μού χαρίζει
την Πανσέληνο.

***

Το γυαλί

Στον Γιώργο Ξένο

Μαδημένο μανίκι, χυμένο μελάνι,
και δίπλα ο χώρος της βροχής
Τρεις μέρες βρέχει
ο βωμός φαίνεται θολά,
όμως είναι εκεί
Πάντα στέκει εκεί βωμός
Ανυπόταχτα μόνο τα γυναικόπαιδα
Παιδική αντίδραση ζηλευτή
αμεσότητα αντίληψης
Κεραυνοί αλήθειας σκάβουν
τα κέντρα της πλατείας
Γελοιογραφίες παρασέρνει ο αέρας
Ούτε βρώμικα βρόμικα ούτε καθαρά ίχνη
μπορείς να δεις, μόνο ν’ ακούσεις
Μόνο ν’ ακούσεις, να μυρίσεις
και να θυμηθείς
Κυανές θλίψεις, πλάγιασμα
στην άκρη του γκρεμού
Ίχνη Ίχνη Ίχνη.

*Από τη συλλογή “Τα Τείχη / Τα Ίχνη”, εκδ. ΣΑΙΞΠΗΡΙΚόΝ, 2013