ΕΝΑΣ ΑΦΟΡΙΣΜΟΣ

Το ποίημα είναι
ένας αφορισμός,
μια απέχθεια
προς τη γενίκευση,
λόγω ραθυμίας  
του δημιουργού.
Η ολότητα συγκροτείται
απ’ τα άγλωσσα μανιφέστα
σοφών και λογάδων,
τις πράξεις
θνητών κι αθανάτων
και το μίσος
για τις ψευδαισθήσεις. 


***


ΜΕ ΣΒΗΣΜΕΝΑ ΦΩΤΑ

Μας πρόδωσαν τα ποιήματα.
Οι λέξεις ήταν λίγες
μπροστά στην ηδονή.
Οι σκέψεις πάγωσαν,
λόγω επανάληψης και ατολμίας.
Με σβησμένα φώτα
αποχαιρετήσαμε το ψέμα,
χωρίς να χαϊδέψουμε (λίγο)
τα νυχτολούλουδα.
Χειροκροτήματα
(αμοιβή για τους ρόλους)
ακούστηκαν έξω
απ’ τις κλεισμένες πόρτες
κι ύστερα σιωπή.

***
 
ΜΟΡΦΑΣΜΟΙ

Να, οι μορφασμοί γίνονται
μια ανεπαρκής ειρωνεία,
προς το τέλος της διαδρομής.
Και η ηδονή μασκαρεύεται
σε άδεια μικροτελετή
κυττάρων και αδένων,
αντιλογοτεχνικό λεξιλόγιο
(πέριξ της θλίψης),
που δεν αφαιρεί
τη μελαγχολία
απ’ τα βαθιά μεσάνυχτα.