ένα χάχανο βασιλεμένο,ξέψυχο, που τόπαν διασκέδαση…

Αυτός ο θόρυβος στις καφετέριες
ένας αληθινός θρήνος.
Αλλά και ο βόγγος στις ταβέρνες
μιά ανεμοζάλη.

Αυτός ο δαρμός των μονολόγων
ένας θρίαμβος της παρακμής.
Κανείς κανέναν δεν ακούει
Κι είναι αυτό κάτι που δεν αλλάζει.

Και στη γωνιά εκεί
-κάτω απο τα λαμπιόνια-
ο τραυλός μας εαυτός.
Εικόνα τρανή της νεύρωσής μας.