ύστερα ήταν κι εκείνος ο άνθρωπος
το κόκκινο κασκέτο του
η θαμπή κώμη
μια γραβάτα εξείχε απ’ την τσέπη
ένα ριγέ μαντήλι
τόσες ζωές περάσαμε μαζί
δεν τον συνάντησα ποτέ
φορούσε μαύρα και γύριζε τον κόσμο
κάθε βράδυ μού έτεινε το χέρι
δεν τον κοίταξα ποτέ
τα μάτια του
τα φοβόμουν τα μάτια του
άκουγα δίνες μέσα τους
φοβόμουν μη με ρουφήξουν
μακριά απ’ τις γνώριμες βρισιές
και το ξερό ψωμί μου

τώρα ξέρω
δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο
απ’ το να περπατάς
κάθε μέρα δυο φορές
τον ίδιο δρόμο

απόψε ο άνθρωπος με το κασκέτο
τα πίνει μόνος του
σ’ ένα παγκάκι στον κόσμο

τώρα το μόνο που φοβάμαι
είναι μη δεν ξανάρθει

*Από τη συλλογή “ιστορίες απ’ το ονειροσφαγείο”, Εκδόσεις Μανδραγόρας, 2014.