Είναι αλήθεια πως έφυγα μακριά.
Ηλιόλουστο πρωινά.
Ήρθαν όλες οι οπτασίες, όλες οι μουσικές.
Ησύχασε επιτέλους το στομάχι και το κεφάλι.

Τα τραγούδια με ενέπνευσαν.
Βρισκόμουν κοντά στους λευκούς φράχτες.
Μπήκα στα σε σπίτια και τα θαύμασα.
Στην αρχή ζούσα σε ξενοδοχεία.
Σηκωνόμουν τα πρωινά και περιδιάβαζα
Τους δρόμους.

Ανέσυρα κάθε στιγμή
Καινούργιους θησαυρούς.
Είχα αφήσει πίσω τις αναμνήσεις.
Ζούσα στο παρόν.
Δίπλα στα φοινικόδεντρα.
Επιτέλους στην πατρίδα μου την Αμερική.

Μ’ ένα τραγούδι στα χείλη
Και τον άνεμο στην καρδιά,
Ροβόλαγα στους δρόμους της εξοχής
Όπου βρισκόμουν.
Γνωστές εικόνες έκαναν την εμφάνισή τους
Στο διάβα μου.
Παιδιά έπαιζαν ή καβαλίκευαν ποδήλατα.
Ήμουν κι εγώ εκεί.

*Απο τη συλλογή “Δηλώσεις της σιγαλιάς 1997-2009”, Εκδόσεις Πολιτιστική Δράση – ΕΜΣΕ, Αθήνα 2011.