Ω, λειψές υπάρξεις
στα πατρογονικά κύτταρα
σκαλώσατε,
πανηγυρίζοντας
που βρήκατε πεδίο
να προβάρετε
τις εντολές της κοινωνίας.
Στην εργασία πέσατε
με ζέση
κι όσες στιγμές
σάς δόθηκαν (κατά συνθήκη)
απ’ τον χρόνο,
τις ανακατώσατε στα
παλιατζίδικα,
μήπως και βρείτε
σακάτικες εντελέχειες
και φτιάξετε νέους σκοπούς
και στόχους
(λογικούς, ως επί το πλείστον).
Ω, από φόβο εγκαταλείψατε
την ηδονή
και κουκούλες φορέσατε,
μήπως και αντέξετε τις κραυγές.
Ω, ήταν η μόνη
ανταμοιβή
που –αποδοτικά- οικονομήσατε
σε τούτον τον κόσμο,
κατά δική σας ομολογία.