Θα φορέσω μια παλιά φούστα της μαμάς
σε χρώμα κυπαρισσί με λίγο κιτρινάκι
ένα καπέλο με πλουμιστά φτερά
μια τσάντα που θα κρύβω τα φιλιά της
ένα φλατ παπούτσι
που θα λάμπει στο σκοτάδι
κι ανάλαφρα σαν πτηνό του ουρανού
μην σκύβεις το κεφάλι κοίτα εδώ
σε χορό θα σε ζητήσω παθιασμένο
αχ, και θα ‘ναι τούτος ο χορός
μια καταιγίδα από γκλίτερ και στρασάκια
ανεμοστρόβιλος από χρωματισμένα κομφετί
ένα χαστούκι στα πρέπει και τα μην τους
ναι, στους δρόμους θα χορέψουμε
σφιχτά αγκαλιασμένοι
τον κόσμο θα αλλάξουμε
ελεύθεροι να ζήσουμε
κι ας μην μας αγαπήσουνε.

Χανιά, 30/9/2018