ΔΥΟ ΑΓΑΠΕΣ
(προοίμιο)

Αρχή Σοφίας!
Δημιουργίας!
μα και Θυσίας!
O Έρωτας!

Αυτόν ψεφτίζει
κι άλλον στολίζει
με την αλήθεια!
Τούτον σκοτώνει
και κείνον σώνει
με παραμύθια!

Αρχή αργίας
και δυστυχίας
μα κι ευτυχίας
ο Έρωτας!

Αυτόν παιδεύει
κι άλλον χορεύει
σαν το παιχνίδι.
Τούτον προσέχει
και σ’ άλλον μπλέκει
γύρω, ένα φίδι.

Αρχή οδύνης
παραφροσύνης
και σωφροσύνης.
ο Έρωτας!

Κενοδοξίας,
φιλοδοξίας,
μα κι αναρχίας
ο Έρωτας.

Φτωχό πλουταίνει.
Πλούσιο φτωχαίνει
με δίχως πόνο•
δειλό θεριεύει
κι άντρα μαζεύει
σε μια άκρη μόνο.

Πόρνες αγιάζει!
Κακούργο αλλάζει
ο Έρωτας!
Πως συνετίζει,
όποιον τον βρίζει,
ο Έρωτας!

Όλα τα κάνει
κι όλα τα φτάνει
ο Έρωτας!

Τη δόξα πιάνει,
τη δόξα χάνει
ο Έρωτας!

Απελπισία
στην τρικυμία
δεν έχει
ο Έρωτας!
Ελπίδες δίνει
όσο δε σβήνει,
ο Έρωτας!

Μ’ όχι φουντώνεις,
με ναι γλυτώνεις
τον Έρωτα!

Η Τέχνη πρώτη
απ’ τη λεπτότη
βγήκε του Έρωτα!

Θυσία ξέρει,
που τον συμφέρει
ο Έρωτας!

Και να τον βρίσεις
κι ό,τι ν’ αγγίξεις
είσαι στον Έρωτα!

Σ’ ότι να μείνεις
κι ό,τι να γίνεις
είσ’ ένας Έρωτας
Έρωτας είσαι!
για τούτο ζήσε,
σαν Έρωτας!

*Το ποίημα αυτό του Νίκου Βέλμου (1890-1930) γράφτηκε ως προοίμιο στο βιβλίο του “Δυο αγάπες”.
**Το χαρακτικό στην εικόνα, που είναι όπως δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “Φραγγέλιο” (1928), είναι του σπουδαίου χαράκτη Άγγελου Θεοδωρόπουλου.
***Η ανάρτηση αυή ειναι αναδημοσίευση από τη σελίδα του Διαμαντή Καράβολα.