[5]
Όταν θα ηχογραφήσω όλες τις ιστορίες των ανθρώπων
θα τις κλείσω μέσα σ’ ένα μπουκάλι. Μετά θα
τους ζητήσω να μείνουν αθάνατες

[11]
Η νηστεία των λέξεων είναι το κείμενο. Η μουσική,
το τέλος του κειμένου.

[24]
Αυτό που θα μου λείψει περισσότερο από τη βροχή
είναι η ανάμνησή της.

[44]
Δεν υπάρχει έρωτας που να ταιριάζει με λέξεις. Κι
εγώ, ένας αυτοδίδακτος στα τραύματα, με τρυπημένα σπίτια.

[101]
Μόνο μια ρυθμική λευκότητα μπορεί να επιβάλλει
την αρχιτεκτονική δυο ενωμένων σωμάτων. Και να
την περιγράψει στον άνεμο.

*Από το βιβλίο “Κατά τον δαίμονα εαυτού”, Εκδόσεις Σμίλη, Ιούνιος 2015.