ΙΙ
Πρόσωπα
που σφράγιζαν στο μέταλλο
αθάνατους ίσκιους
της θάλασσας

Πουλιά
που ταξίδευαν στο σούρουπο
ρουφώντας κραυγές
των ασημένιων ποταμών

Αιώνιο φως
που ζητούσε σε περβάζια
των άστρων διψασμένο συχασμό

Το μεσονύχτι
φτερά ενός ελμίνθειου αγγ΄λου
θα κουβαλάνε τα βήματα
των βαρβάρων πίσω από χάλκινους
θρόνους θεών και κολάκων.

*Από την ενότητα “Πρωτάνοιξη”

Ι
Η υπόλοιπη λευτεριά
μαστιγωμένη στα μνημεία

Η υπόλοιπη ανθρωιλά
καρφιτσωμένη σε στεφάνια
από αθάλη

Τα υπόλοιπα ποτάμια
στερέψαν
δεν έχουν ήχους

Οι υπόλοιπες ρίζες του ωκεανού
βαθιά σημάδια
για το μέλλον

*Από την ενότητα “Δευτεράνοιξη”

IV
α’
Δεν θα δούμε το φτερό της άνοιξης
να γράφει άλλο χρησμό

Οι πυθίες λίγόστεψαν στο μαύρο

β’
Ο ήλιος που περιμέναμε διήλθε

Η βοή του ωκεανού που αγαπήσαμε
ρουφήχτηκε από άλλες μνημες

τα τείχη μας ήταν υψηλά.

*Από την ενότητα “Τριτάνοιξη”

**Από τη συλλογή “Έαρ το πρώτο”, Μελβούρνη 2017.