Ο χρόνος δεν είναι παιχνίδι
να κυνηγάς γλαύκες τις νύχτες
από πλήξη και φόβο.
Κι ύστερα να προχωράς συλλαβιστά
στις γωνιές με τ’ απορρίμματα
(και τις σκόνες)
που αιώνες επιτελούν
το καθήκον στην ανυπαρξία.
Ούτε ο χρόνος είναι ξεσπάσματα
ηδονής  και μετά
να συναγελάζεσαι
στις πλατείες
με γερασμένους δήμιους.
Ω, συνέχεια λένε ιστορίες για
σκοτωμένους (στα χωράφια)
και γυναίκες που βύζαιναν παιδιά
και κουβαλούσαν  
πιθάρια.
Τελευταία απομεινάρια
από  νεκρά σπίτια
και φτωχές ελεγείες.