Χρήστος Κεραμίδης, Δύο ποιήματα

ΑΝΤΙΝΟΜΙΑ

Λένε πως η ποίηση υπάρχει
όταν μετεωρίζεται
όταν δεν έχει τίποτα να πει.

Κι άλλοι λένε
πώς πρέπει κάπου να προσανατολιστεί
και δεν μπορεί να ίπταται
μόνη στον έρωτά της.

Όμως, οι ποιητές
αυτή την υπέροχη αντινομία υπηρετούν.

***

ΚΟΝΤΙΝΑ ΠΛΑΝΑ

Στηρίζουνε την τάξη των πραγμάτων
με κοντινά πλάνα της ντροπής
και πυρπολούν
το πολυδύναμο σχήμα των γραμμάτων.

Κι εγώ υψώνω τη φωνή μου
στη θλίψη μιας ατέλειωτης βροχής
μα είναι φωνή αδύναμη, βραχνή,
λάμα που κόβει τη ζωή μου.

*Από τη συλλογή ‘Τελευταία υπόσχεση”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2001.

Leave a comment