https://www.youtube.com/watch?v=vRw5IC9udqo

Το κορίτσι κάθεται στο παγκάκι.
Δίπλα στον τυφλό.
Τον ρώτησε κάτι.
Δεν θυμάται τι.
Περισσότερο θυμάται το χρώμα της φωνής της.
Σαν να μην τον απασχολούν πια τα νοήματα,
οι συγκεκριμένες διατυπώσεις.
Αυτός
ζει σε έναν κόσμο ασαφών αισθημάτων
με την ανάμνηση μόνο των σχημάτων.
Το κορίτσι
φάνηκε να θέλει να εμπλακεί σε μια συνομιλία μαζί του.
Εκείνος
το μόνο που ήθελε
ήταν να ψηλαφήσει το πρόσωπό της.
Ο τυφλός
έχει εμμονή με τα σχήματα.
Όμως
το μόνο που μπορεί
είναι να τα υποθέτει.
Πώς να ήταν άραγε το πρόσωπό της;

Προχωρά τώρα στη μεγάλη αλέα της γειτονιάς του.
Έμαθε να προσανατολίζεται.
Ίσως πιο καλά κι από πριν.
Τότε συνήθως ήταν αφηρημένος
Σαν να ήταν η αφηρημάδα η αιτία της τύφλωσής του.
περπατά στην αλέα
ακούγοντας τον μονότονο ήχο της βακτηρίας του.
Ο πλέον οικείος ήχος.
Σαν προέκταση της φωνής του.

*“Περιπέτειες ενός τυφλού”, Εκδόσεις Στοχαστής, 2012.