It will suffice to put on the drawing
From a house, the key to my door
That I’m hanging around my age?

Every day.
Every night…

Will I grow old when I arrive?
Some people say I’ll be back.

But it’s now
When I want to play your cry.
But it’s now
When I want to open your heart
That beats with crutches
Now
That I still have strong legs
And the noble arms
And my soul, still intact,
And my voice, as they always met:

Straight.
Sure.
Strong as thunder.

Θα αρκέσει να τοποθετήσεις σαν μια ιχνογραφία
Ενός σπιτιού, το κλειδί στην πόρτα μου
Που κρεμάω γύρω από την ηλικία μου;

Κάθε μέρα.
Κάθε βράδυ…

Θα γεράσω όταν φτάσω;
Μερικοί άνθρωποι λένε ότι θα επιστρέψω.

Αλλά είναι τώρα
Που θέλω να παίξω με την κραυγή σου.
Αλλά είναι τώρα
Που θέλω να ανοίξω την καρδιά σου
Που κτυπά με δεκανίκια
Τώρα
Που έχω ακόμα δυνατά πόδια
Και ευγενικές αγκάλες
Και την ψυχή μου, ακόμα άθικτη,
Και τη φωνή μου, όπως πάντα την ξέρουν:

Ευθεία.
Σίγουρη.
Δυνατή σαν βροντή.

*Απόδοση: ΔημήτρηςΤρωαδίτης