Είχε μάθει να διαβάζει
σ’ εφημερίδες, στους τοίχους, τον ουρανό
στο λίπος και το άπαχο
-μην παραλείψετε το δεύτερο-
Πρώτα υπάρχει το A
που προφέρεται με έναν τρόπο.
Για πριν και για μετά.
Ανεβαίνεις και κατεβαίνεις,
σκαλίτσα – γλιστράει το πάχος.
Από την αλφάβητο ήθελε να μάθει
πότε υπάρχει το Μ
που του άρεσε περισσότερο
γιατί έμοιαζε μ’ οροσειρά
και ήταν ευτυχής όταν το έβλεπε.
Ήταν σα να είχε συναντήσει
ένα βουνό τουλάχιστον
πάνω στη μωβ σφραγίδα των σφαχτών
που κρέμονταν συστάδα
στο τσιγκέλι πάνω απ’ το κεφάλι του.
Μια μέρα δεν είναι ποτέ βαρετή
γι’ αυτόν που διαβάζει.

*Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό “τσακμάκι” τεύχος άνοιξηκαλοκαίριφθινόπωρο 2017.