Έχεις
διάφορες σκέψεις στο βλέμμα,
έχεις τις
μορφές
από τους χρόνους
της
ψυχής σου,
σαν από χιλιάδες χρόνια του κόσμου,
απροσδιόριστα
θαύματα
και
πλημμυρίζεις,
από την ονειρική αθωότητα της συγκίνησης,
από τη σιωπή του ανέμου
στο φως,
από τα χρώματα,
όπως κυματίζουν από τη μεγαλοφυiα της φύσης.
Σου δiνεται η χαρά
της γης
στα αλωνισμένα εδάφη του χρόνου,
τρέχεις,
με τα φτερά της μυρωδιάς,
προς το πάθος
της συστάδας των δένδρων που έχουν
ζωγραφίσει
το πολύχρωμο χρώμα τους.
Φθάνεις,
συνεπαρμένος από τις πινελιές του ήλιου
στή χρωματική γυαλάδα
της λίμνης.
Υπάρχει για να ποιεί
έρωτες.
Και θέλεις να περπατήσεις ως άλλος
Χριστός,
γελάς,
νοιώθεις
και αυτό λέγεται αιωνιότητα,
η δικιά σου.