Όταν καταφέρω να ομολογήσω
την αδυναμία μου να εκφραστώ,
θα σταματήσω να γράφω
και ο τρόπος που τα γράμματα
δίνουν παράξενες μορφές,
δεν θα είναι απλά και μόνο ένας τρόπος
να δένω σιγά-σιγά το σχοινί στο λαιμό μου.
Ελπίζω τότε,
να πάψει το εγκεφαλικό μου τρέμουλο
καθώς θα εισχωρώ στην αφαίρεση
όχι των λέξεων,
ούτε των σκέψεων,
αλλά των συναισθημάτων
που γεννούν οι εικόνες
στα μάτια μου,
όταν ηθελημένα ή αθέλητα εστιάζουν
από το περβάζι του ήλιου στον κόσμο των νεκρών.

*Από τη συλλογή «calcarea carbonica». Εκδόσεις Κύμα, 2017