με τα παράθυρά του ξηλωμένα
να κρέμονται απ’ το σύμπαν,
στις οκτώ να περνάει ένα τρένο αγχωτικών συλλαβών,
στη σκιά ενός μεγάλου ανθρώπου
να ξεκουράζονται πολλοί μικροί ἀνθρωποι
και αυτό να το λεν Εξορία.

Οι φούρνοι που ‘ψηνε τα ψωμιά της η πραγματικότητα
κλείσανε
μιά σιωπή ρίζωσε στις μέρες,
έκτοτε έπεσε η τιμή τους κατακόρυφα..

Δεν αγοράζεται όμως ο χρόνος.
Άνθρωποι συντεταγμένοι απέναντί του,
πόνεσαν με τον ίδιο τρόπο,
φόρεσαν τις ίδιες λύπες,
και βγήκαν να λουστούν
στις ανοιξιάτικες μέρες.

Όλοι μέσα τους έχουν ένα μικρό δάσος,
εκτεθειμένο στον κίνδυνο ερωτήσεων.

Εκεί ανάμεσα σε παρελθόν, παρόν και μέλλον
γίνονται περίεργες συναλλαγές,
που δυστυχούν οι λέξεις όταν πρόκειται να τις περιγράψουν.