Στου χρόνου τη λήθη δε λυγίσαμε, δε σωπάσαμε,
Παραμείναμε με τον άνεμο της πρώτης νιότης
Με τα φτερά του πετάξαμε στις πράξεις της φωτιάς
Στο τέλος του αγνώστου κλέψαμε τον ήχο του κύκλου
Και όλο χαρά τσακίσαμε τη φορά του βέλους
Σηκώσαμε ψηλά τη μαύρη σημαία
Έτσι φτάσαμε πολύ ψηλά ως τ’ άστρα
Δεν αφανιστήκαμε μέσα στις νύχτας την πυκνή βλάστηση.