ΠΡΟΣΦΥΓΙΑ

(χειμώνας στο Αιγαίο)
Να μη την πιεί κανείς
ετούτη τη ρακή
Γιατί ΄ναι ματωμένη…

Και σάμπως ορθός
λιγάκι να σταθώ
Θα θρέψει άραγε η πληγή
από τη θάλασσα που

πνίγεται στο αίμα;

Γλυκιά κερήθρα έστυψαν
(πριν φύγουν)
Στην τελευταία γιορτή
της θεάς Αστάρτης.

***

ΑΥΘΕΝΤΙΚΟΤΗΤΑ

εδώ πέτρωνε η μοναξιά κι εκεί τραντάζονταν προτεταμένο στήθος…
(στον Ντελχάζ, τον Έλληνα που πολέμησε στο πλευρό των Κούρδων στο Κομπάνε)

Εχοντας δρασκελίσει
Ολες τις ανάπηρες ιδέες
Στέκεται στη μέση.

Δεσμίδα ασάλευτου φωτός.

Σκιά εξαγνισμού.

Να φωσφορίζει στο εξής
Μες στο βαθύ σκοτάδι.

*Από τη συλλογή “Η αλλαξιά της θάλασσας”, Εκδόσεις ΠΑΝΟΠΤΙΚόΝ, 2017.