Με λένε Ελένη.

Κι είμαι άσημη ποιήτρια.

Χωρίς επίθετο συστήνομαι,

στο αδιάφορο κοινό.

Μου ‘μεινε μόνο το βαφτιστικό,

κι εγώ πια δεν ξεχωρίζω

από τις άλλες συνονόματες.

Το επώνυμο,

κάπως μου ‘πεσε σκύβοντας,

κι εγώ το ‘δωσα ενέχυρο στον μπακάλη

από τα χρωστούμενα:

μαζεύτηκαν πολλά

από ψωμί και μορταδέλα

και φιάλες κρασί ρετσίνα.

Το πατρώνυμο και το γένος,

μου ‘πε πως δεν είναι πια δικά μου,

δεν τους ανήκω

δεν μοιάζω στη μάνα μου και στον πατέρα μου,

τυχαία φύτρα και καταγωγή,

μάλλον προέρχομαι από γύφτους.

Αυτός μου βάζει πανωτόκια.

Εγώ χοντραίνω από τη μορταδέλα.

Το λίπος και ο οίστρος συσσωρεύονται

πίσω στο σβέρκο.

Μου κάνουν καμπούρα.

Πιο πανωτόκια βάζει

πιο ελεύθερα του γδύνομαι.

Το επί τοις εκατό στο τεφτέρι του

υπολογίζει τη συχνότητα

της εκπόρνευσης,

τις φορές που θα του γδύνομαι.

Αυτός με σέρνει από τα βυζιά.

Με περιφέρει επιτάφιο στα δωμάτια.

Έπειτα με γέρνει στα γόνατά του καθιστός