Ένα “μέχρι εδώ ήταν” είναι η ζωή σου χρόνια τώρα.
Δεν υπήρξες και τόσο γενναιόδωρος όσο νόμιζες.
Εκείνες τις στιγμές που βούλιαζες βαθιά στο δίλημμα:
μήπως ναι ή μήπως όχι;
Εκείνες τις στιγμές εκλιπαρούσες για ένα τηλέφωνο φίλου να πατέ για μπύρες ή για καφέ.
Ως εκ θαύματος περίμενες ένα τηλέφωνο για να ξεμπερδέψεις από το δίλημμα πιο ομαλά,
χωρίς να τυραννηθείς, ανώδυνα.
Το τηλέφωνο δεν υπήρχε ποτέ, οι αποφάσεις σου συνήθως έγερναν στο ναι και πάντα στο καυτερό μυαλό σου μετά την απόφασή σου ένα “μέχρι εδώ ήταν” σέρνοταν ανυποψίαστο και αδύναμο ενώ άφηνες το κινητό με δύναμη στο τραπέζι,
ένα δείγμα θυμού μπροστά στους ωκεανούς θυμού που κρύβεις.
Τραβώντας μαλακία θες να πειστείς ότι το σώμα σου και οι βιολογικές σου ανάγκες είναι ακόμα ζωντανές και λειτουργικές.
Πως καταφέρνεις και πνίγεσαι εκεί που τα παιδιά πλατσουρίζουν;
Δεν έχει τέλος η βουτιά, φίλε.
Πιάσου από οπουδήποτε.
Γίνε αυτός ο…