Αλίμονο!
δεν είναι πια
ένα επιπόλαιο καλοκαίρι.

Επίσημα καταδικάστηκε
σε ορυχείο
με ζώα εξόριστα
πικρά νερά
στείρα εδάφη.

Αλίμονο!
δε θα ξανακουστεί
το τραγούδι του δάσους.

***

Κανονίζουμε ωραίους περιπάτους…
Σε ουδέτερα φωτισμένους διαδρόμους
Όπου ράχες βιβλίων κηπουρικής γεμίζουν ράφια
Δίπλα στη νιοστή χιλιάδα “θρύλων” εγχώριων
[Άδειο καρότσι ο στίχος…]
“Τετράδια για τα παιδιά, θυμήσου εξάπαντος και το σαλάμι!”
Τρίξιμο κλειδιών στη μέσα τσέπη˙ τα μεγάφωνα δεν σταματούν
Να διαλαλούν τις προσφορές τους.

* “Εφημερόπτερα”, διαδικτυακή έκδοση 24 Γράμματα, Θεσσαλονίκη 2015.