Το σπίτι μας ξάπλωσε
με προσκέφαλο
το δέντρο της αυλής,
ακουμπώντας
το γαλάζιο του ουρανού
να μετρά τις ανάσες
που το έκτισαν,
ξάγρυπνο από φωνές
που το γκρέμισαν,
στεγνό από δάκρυα
που το σταύρωσαν,
χωρίς πόρτα πια,
με κλειστά παράθυρα
κι ένα μπαλκόνι
που ξεχάστηκε στο χθες.

*Το ποίημα και η εικόνα της ανάρτησης αναδημοσιεύονται από εδώ: http://greekpoetics.blogspot.com.au/2018/01/k.html