Photo: Dimitri Troaditis

ΡΟΜΦΑΙΑ

Έρχεσαι από τα αθώα
μνήμη ανέγγιχτη

Η ζωή τρέμει
δίχως να φταίει του θανάτου ο άνεμος
Η ζωή τρέμει
όταν οι πέτρες ματώνουν
προπάντων,
όταν το φίδι αλλάζει φορεσιά

Η προδοσία.
Χάθηκε η άσπρη μαργαρίτα
Σφραγίστηκαν οι αγκαλιές
Σ’ ένα συρτάρι χώρεσε ο ουρανός
Βεντάλια πέτρινη ασήκωτη.

Η θλίψη ντύνεται Ρομφαία

***

ΠΙΚΡΟ ΜΕΙΔΙΑΜΑ

Γι’ αυτούς που κλαδεύουν φτερά.
Πουλιά στα κλουβιά που κλαίνε
Αυτοί θαρρούν πως κελαϊδούν

Για τις ευκαιρίες,
που τρέχουν
πριν από σένα για σένα

Για τους Ελεήμονες που προσδοκούν το έλεος

Γι’ αυτούς που υψώνουν ανάστημα,
σ’ αυτούς που αδυνατούν να υψώσουν

Για τα χαμόγελα από σινική μελάνη,
τα «ανεξίτηλα»

***

ΕΝΩΠΙΟΝ ΤΟΥ ΦΑΚΟΥ

Το απόφθεγμα του σώματος,
Το μαγνάδι της ψυχής σου

Με χαμόγελο,
η ορεινή ματιά σου
Πέταξε
μέσα από την χαραμάδα της ζωής

*Από τη συλλογή “Φωνή φωνηέντων”, Εκδόσεις Μελάνι, 2017.

**Η φωτογραφία της ανάρτησης απεικονίζει τοιχογραφία στη γωνία των οδών Lygon και Blyth, στο Brunswick, βόρειο εσωτερικό προάστιο της Μελβούρνης.